| تبليغات | X |
افق من ، باز است!
خاک را ميبينم ،
ماه را ميبينم ،
آبی دريا را.... ميبينم ،
طپش نبض زمان را... ميشنوم!
افق من ،
خطش از قلب زمين ميگذرد.
و در آن ،
سرخی خون زمانها جاريست!
و در آن ،
عشق جريان دارد.
***
قايقی دارم......
بی لنگر.......
بی پارو.......
بادبانش ، وزش خاطره را ميگيرد.
و مرا ميبرد آنجا که دلم ميخواهد.
من در اين قايق ،
ماهی ميکارم.....
باد ميگيرم......
خاک مينوشم.....
فکر ميپاشم....
فرصتی پيدا شد ،
....آسمان را به زمين ميدوزم!
***
من ،
قناعت دارم
به نسيمی آرام....
به صدايی غمناک....
به تماسی با خاک.
خاک را....
دانه به دانه ، ميخوانم.
عشق را.....
جرعه به جرعه ، مينوشم.
فصل را ميفهمم....
برف را ،
باران را ،
ميخرم از ابر.....
ميفروشم به زمين....
....از هوا نازلتر..!
گفته بودی عشق را معنی کن ! ...
... قلمت را بردار ،
... و کنارم بنشین !
- بنویس ...
تازگی دارد عشق!
عشق ، مثل هوس آبتنی ،
... در غروبیست که صبحش همه بارانی بود !
تازگی دارد عشق !
مثل بوی خوش آرایشگاه ....
مثل احساس خرید شب عید !
مثل گلدان ير از زنبق روی لبه طاقچه است...
بنویس ...
عشق ؛ وامیدارد ...
... بتو يرخاش کنم !
و تو از من ؛
متنفر بشوی ! ... یک لحظه ! ...
عشق ؛ یعنی آنجا ...
که صمیمانه ترین يوزش را می طلبی !
- عشق ؛ همسایه دیوار به دیوار دل من ؛ با توست -
عشق ؛ میخنداند ...
عشق ؛ میگریاند ...
عشق ؛ می آزارد !
عشق ؛ میرویاند ....
بنویس ...
... تازگی دارد عشق !
قفس براي پرنده هاست اما کدامين پرنده قفس را دوست دارد من پرنده نيستم اماسال هاست که دلم درقفس تنهايي محبوس است دستي کو تا اين قفس را بگشايد وپرواز رابرمن بياموزد؟
بگواي دريا براي چه شب و روز خود را به صخره مي كوبي وناله سر مي دهي …….؟؟؟؟؟
كف بر دهان مي آوري وآن گاه ازپس سنگهاي سرد؛
ودل سخت شنهاي نرم كه ميانشان هزاران صدف جان سپرده؛
پاي مي كشي و درخود فرومي بري.
به من بگو؛
آياتوهم چون من ازدوري يارشكوه سر مي دهي؟
يک روز صبح که چشماتو باز مي کني براي اولين بار احساس مي کني مي تواني بدون ديدن "او" به زندگي ات ادامه بدهي ، 
مي تواني خواندن ستون ورزشي روزنامه صبح را به سراسيمه شتافتن به ديدار "او" ترجيح بدهي ، مي توني فکرت را از صداي خنده هايش آزاد کني و به شير دستشويي که چکه مي کند فکر کني . ديگر زنگ موبايل برايت زلزله چند ريشتري نيست به اميد اينکه شايد صداي "او" را بشنوي .
مي تواني منطقي فکر کني که از آن چشم ها ، همان چشم هايي که فکر مي کردي يکي از دلايل فرو نپاشيدن دنياست ، به وفور دور و برت وجود دارد .
ديگر جادويي نيست ... انگار مثل آليس بودي که ناگهان از سرزمين عجايب خارج شده اي ، مثل روياي شيرين دم صبح که با صداي نون خشکي برآشفته شده و به پايان رسيده . تعادل باز گشته ...
چشم مي دواني ، قبض موعد گذشته تلفن را که ده روز است جلوي چشمت بوده دوباره مي بيني . صداي بچه کوچک همسايه را مي شنوي و ناگهان به خودت مي گويي:" اين کي به دنيا اومد؟" مي توني سپيدار هاي بلند کوچه ات را با همان نگاه تحسين آميز پيشين نگاه کني و مي تواني دوباره ياد تمام آن خاطرات خوب گذشته ات بيفتي ... زندگي ، موزيانه تو را فرا مي گيرد و تو خسته از آن روياي غريب ، کاهلانه تن را به ضرب آهنگ کند و رخوت ناکش مي دهي .
شايد باور نکني اما اين از خوشبختي ماست که آنچه را دوست داريم به دست نمي آوريم يا ازمان مي گريزد 
اي کاش زندگي بندگي نبــــــود ؟؟؟؟
مي دوني فاصله بين انگشتانت براي چيه ؟
براي اينکه يکي ديگه بياد پرش کنه
پس دستاتو به دست هر کسي نده
بزار اون جاي خالي رو يه دستي که تا ابد باهاته پر کنه
آري تو نوشتي.....
من خواندم.....
تو خواندي من گوش سپردم
تو بودي و من نگاهت مي کردم
تو بودي و عشق بود
وعشق و عشق.....
تو بودي مهرباني بود و اميد
چشمان تو بود و يک دنيا زندگي
آري عزيزم.....
آري امشب شب يلدا است.....
شب فال.....
شب عشق.....
شب هندوانه.....
وشب آزادي وشب رهايي
چيزي به يادم نمي آيد
جز اينکه
امشب شب تنهايي من است
